Een dag met zorgen over de dag van morgen

Meestal hou ik mijn diepere kennis en informatie voor mij, maar vandaag verbreek ik de radiostilte. Wat is er eigenlijk kenmerkend aan een dag waarin het wereldnieuws, maatschappelijke spanningen en het persoonlijke levenklokslag door elkaar heen lopen?

Mijn dag begon al vroeg met het lezen van e-mails en een Teams-sessie. Al snel volgde de melding van een verontrustend filmpje: een Joods gezin dat in Amstelveen was aangevallen. Terwijl ik ondertussen de laatste hand legde aan een huishoudelijk reglement en correcties doorvoerde op de contactenlijst van een netwerk met collega’s, eiste deze zaak direct actie op. Het filmpje moest worden opgeslagen, veilig verstuurd via speciale kanalen, en er moesten contacten worden gelegd met zowel collega’s als de contactpersoon van het gezin. Wat kunnen we nog meer ondernemen voor hen? Tussendoor probeerde ik bestuursvergaderingen in te plannen en mijn zorgen over de Joodse gemeenschap te uiten, zonder dat dit ten koste mocht gaan van de reguliere werkfocus.

De ochtend kende meer hobbels. Zo liep ik even langs een tentoonstelling waar eerder omstreden stukken hingen die wij met collega’s hadden laten verwijderen. Gelukkig trof ik tot mijn geruststelling geen aanstootgevende uitingen meer aan. Ook de techniek werkte niet direct mee: in een vergaderruimte kregen we Microsoft Teams aanvankelijk niet draaiend. Tussen de bedrijven door werkte ik aan een visiedocument voor een werkgroep en keek ik stukken na die vóór de Joodse feestdagen gepubliceerd moesten worden. Maar mijn gedachten gleden telkens af. Niet alleen naar Amstelveen, maar ook naar een lopende zaak in Utrecht. Daarin worden Israëlische burgers onterecht ‘gezocht’ en gedoxt, en is er naar mijn inzien sprake van opruiing. Een andere afspraak in diezelfde zaak heb ik uiteindelijk afgezegd; het voelde alsof daar vooralsnog geen schot in de zaak zat.

Toen ging de telefoon: een appje van mijn dochter die voor een gesloten deur stond en er niet meer in kon. "Pap, hoe laat ben je thuis?" Mijn antwoord: "Nou, ik denk ongeveer vijfenveertig minuten of meer." Na thuiskomst gingen de telefoontjes en berichten over de zaak in Amstelveen gewoon door, afgewisseld met contacten met de politiek rondom de dossiers in Utrecht en Amstelveen. Nadat ik even een andere fiets voor mijn dochter had geregeld, werd ik in een appgroep alweder aangesproken over de zaak in Utrecht binnen de Joodse gemeenschap.

Omstreeks half tien ’s avonds besloot ik resoluut de rem erop te zetten en de zaken los te laten. Tijd om vooruit te kijken en plannen te maken voor een toekomstige vakantie met mijn zoon. Die rust gaf ook ruimte voor reflectie. Zo schreef ik een rabbijn over mijn voornemens ten aanzien van het Jodendom en over de katalysator in mijn leven die mij beweegt om mij hier steeds verder in te verdiepen.

Om, los van alle zorgen voor vandaag en morgen, toch met iets positiefs te eindigen: in deze donkere wereld is mijn houvast de Eeuwige. Ik weet mij daarbij gesteund door bijzondere mensen in mijn omgeving. Soms zijn dat mensen die mij in het verleden hebben gestimuleerd en gemotiveerd, en die vermoedelijk zelf totaal geen idee hebben welke positieve impact dat kan hebben gehad. Het brengt ongekende ervaringen en bijzondere inzichten met zich mee, bronnen van verwondering waarvan ik de oorsprong soms amper kan bevatten, maar die mij wel op de juiste weg houden. Soms is het net als een klein beetje olie genoeg is om lichten te laten branden, en die olie is soms nodig om van het duister toch nog licht te brengen in deze duisternis.