Ik zal opgaan naar G-ds huis!

29-06-2026 / updated 19-06-2026 / 28-08-2026

Met een verblijd gevoel heb ik eindelijk besloten om volgend jaar weer naar Israël te gaan, in februari 2027 wat nog erg ver weg lijkt ga ik. (Update 01-07-2026 Ik heb geboekt!!!) Vooral natuurlijk Jeruzalem dat ik bemin. Toen het stof nederdaalde om te mogen en kunnen gaan. De vreugde is groot en woorden schieten dan tekort. Ik heb drie jaar moeten wachten en telkens als ik dacht aan de stad Jeruzalem vulde mijn hart zich met tranen, en niet alleen het hart. Dus probeerde ik dit te onderdrukken. Dit is dus niet de eerste keer natuurlijk, sterker nog ik ben de tel kwijt. Eerste keer was in 1995, 1996, 1997 (2x), 1998 enfin ga zo maar door todat ik zelf de tel kwijt ben geraakt. Je kunt natuurlijk denken ach wat leuk of denken waarom dan Israël. Ik weet nog dat mijn wijlen ouders hun eerste reis maakte naar Israël en terugkwamen met alle verhalen, foto's en dat mijn moeder zei: Je moet ook gaan! Ik schreef het al in 1995 was het dan zover, de inhoud van de reis laat ik even voor wat het is. Bij terugkomst op Schiphol was de reactie op de vraag van mijn moeder hoe ik het vond: "Volgend jaar ga ik weer". In meerdere gebeden staat Jeruzalem natuurlijk centraal, en in die eerste reis naar Israël van mijn ouders was dan ook het moment van de binnenkomst van Jeruzalem dat in de bus een psalm gezongen werd met de woorden gebaseerd op de bekende psalm 122 'Ik was verheugd toen men tegen mij zei: Wij zullen naar het huis van de Eeuwige gaan. Onze voeten staan in jouw poorten, Jeruzalem.' En ik herinner me natuurlijk ook de eerste blikken van de stadsmuren van Jeruzalem in 1995. Maar eerlijk is eerlijk het had nog wat jaren nodig om de diepere gevoelens te voelen van het verlangen om niet alleen zomaar in Jeruzalem te zijn maar de Kotel (het Nederlandse woord 'Klaagmuur' doet eigenlijk tekort) werd steeds belangrijker en de gevoelens om daar te zijn waar eens de tempel en het Heilige der Heilige was en je iets ervaart wat ik nergens anders ervaar.

De verbinding met de Eeuwige als ik het dan toch zo concreet mag zeggen. Terwijl ik schrijf hou ik mezelf nog 'groot' om de tranen te bedwingen maar toen het punt kwam dat ik het zeker wist zei ik binnen in mijzelf woorden die hier tekort schieten uit dankbaarheid! Psalm 103 is een psalm van David en die komt nog het meest in de buurt van wat ik voel ook in het opzicht van geestelijke groei. Een geestelijke groei die zijn basis heeft in mijn jeugd maar eigenlijk. Naast de kotel zijn er zoveel andere plaatsen met een waarde van betekenis, denk aan de Dode Zee-rollen, uiteraard was ik al vaker in Qumran geweest maar nog nooit in het Israël museum met de Shrine of the Book. Wel rondom de Bar Mitswa van mijn zoon met mijn vader en een Nederlandse familie geweest naar het museum in Rishon le'Zion en dat was nog een extra uitdaging want mijn vader en die Nederlandse familie (kennissen) die spraken geen woord Engels. Ik kom aan bij het museum en vraag of ze ook een Engelstalige gids hadden, helaas niet maar ik kon kiezen uit Hebreeuws of Russisch, nou ja dan maar Hebreeuws dat is dan nog het beste van alle werelden want dan kon ik tenminste verstaan en dan met de nodige moeite vertalen naar het Nederlands, m.u.v. jaartallen dat gaf me meer moeite maar de verhalen over het ontstaan van het Hatikvah en de vlag etc dan is me dan wonderwel goed gelukt. Aan het eind was de Nederlandse familie dan ook verrast hoe gemakkelijk ik overal de weg wist door delen van Israël en met name door Jeruzalem. Op een dag liep ik met mijn zoons door Jeruzalem en merkt mijn oudste zoon op: Pap, je weet hier echt overal de weg! Ik zei, ja dat klopt. In Amsterdam loop ik met een navigatie in mijn telefoon maar hier kan ik blindelings mijn weg vinden. Ik leidde niet via de standaard toeristische route maar bijvoorbeeld na de Jaffa Gate niet de Shouk in maar iets verderop linksaf de St James street in en dan alsmaar uitlopen om dan uit te komen bij de Cardo waar ook in de buurt een replica staat van de Gouden Menora staat, maar volgens mij is deze verplaatst naar de prachtig verbouwde en gerestaureerde Hurva synagoge welke zwaar verwoest was in 1948 en in 1967 kwam dit weer in Israëlische handen. als ik me dit verhaal nog goed herinner, in de tijd van de jaren 90 stond alleen de boog er nog. Om dan op het terrasje vlak naast de Hurva-synagoge een eindelijk weer eens goede maaltijd-salade te bestellen, (als het even kan natuurlijk in het Hebreeuws) ik ben alleen de naam van het restaurant vergeten.... Om dan natuurlijk richting Kotel te gaan en niet alleen om een briefje in de muur te stoppen maar om er ook te bidden en eindelijk die psalmen te kunnen uitspreken (en dat zal ik dan wel in mijn eigen Nederlandse taal doen) Want ja mijn Hebreeuws is niet optimaal genoeg en dan lees ik liever de tekst die mijn eigen gevoel, gedachten het diepste raken en in diepste wetenschap dat ik hier dichtbij sta om zijn Heilige aanwezigheid te ervaren. Terwijl ik nu al aan het voorbereiden ben is het nog maar net half augustus geweest en terwijl ik dit op mij laat inwerken wat Israel en Jeruzalem voor mij betekenen staan de tranen in mijn  ogen.