Tisha B'Av

Tijdens de afgelopen dag waar de vernietiging van de tempel wordt herdacht heb ik wel een wat dubbel gevoel. Aan de ene kant dat gevoel van verwoesting van het belangrijkste heiligdom en aan de andere kant nu in de stilte in het binnenland van Griekenland. Terwijl de krekels geluid maken heb ik een dubbel gevoel. Vakantie en toch voel ik ook dat verhaal van verwoesting van de tempel in Jeruzalem. En zo ver zit ik er niet vandaan en met de dag tel ik de dagen af tot mijn volgende bezoek aan de Kotel, hoewel pas in februari moet ik mij inhouden qua gevoel, niet te emotioneel of te sentimenteel worden. Het is maar net welke kant het gevoel opgaat. Het doet me even denken aan het liedje "By the river of Babylon" dat was een hit en kan ik me herinneren van de lagere school met de uitleg erbij dat het volk zit aan Babels stromen en huilend over de vernietiging van het allerheiligste en hun verlangen terug naar Jeruzalem. Het liedje bleek alweer uit 1978 te zijn en dat klopt dat wel met de beleving want ergens tijdens de 6e klas lagere school (dat zal ergens eind 80'er jaren zijn geweest) was het de directeur van de school die ons allerlei typische dingen vertelde over Israël zoals plaatsnamen, de verhalen over de tempel met maquette vande tempel met het Heilige der Heilige. Nu voelt dit ondanks dat dit zo lang geleden is steeds meer als dat het toen al niet voor niets verteld werd en mijn innerlijke radar hier al voor open stond?! Terwijl op dit moment de tranen in mijn ogen staan denkend en verlangend naar komt er ook nog een ander punt naar boven. Verlangens kunnen ook anders zijn, stel je hebt dorst dan verlang je naar water. Zoals de psalm het zegt zo verlangt mijn ziel naar U. Maar tegelijkertijd kwam ik ook de schaduw van het verleden voorbij. Het moment dat ik voor het laatst de stem van mijn moeder hoorde vragen om water. En pas de volgende morgen realiseerde dat die vraag nooit meer zou komen. Het voert nu te ver om dat uit te diepen maar het laat mijn hart niet koud. Het schrijven helpt ook om te beseffen dat bij U te zijn is de hoogste plaats. Voor mij is dit dan een troost punt zoals voor haar psalm 73 een troost punt was. Met name deze verzen.

23 Ik zal dan geduriglijk bij U zijn; Gij hebt mijn rechterhand gevat;

24 Gij zult mij leiden door Uw raad; en daarna zult Gij mij in heerlijkheid opnemen.

25 Wien heb ik nevens U in den hemel? Nevens U lust mij ook niets op de aarde!

26 Bezwijkt mijn vlees en mijn hart, zo is God de Rotssteen mijns harten, en mijn Deel in eeuwigheid.

Bovenstaande overgenomen uit de vertaling die mijn ouders standaard lazen. De Statenvertaling van1618/1619. Een vertaling die ik ook jarenlang gebruikte als mijn uitgangspunt. Deze vertaling maakt nog gebruik van invloeden uit de taal van het Nederlands uit de toenmalige Zuidelijke Nederlanden.

Terug naar zo'n rustpunt is dat ook de ultieme tijd van bezinning in een normaal gejaagd leven. In mijn geval op allerlei terreinen variërend van politie, politiek, antisemitisme, Jodendom en Media.